در این راستا در ماده ۱۲ قانون حمایت خانواده آمده است: «در دعاوی و امور خانوادگی مربوط به زوجین، زوجه میتواند در دادگاه محل اقامت خوانده یا محل سکونت خود اقامه دعوی کند مگر در موردی که خواسته، مطالبه مهریه غیرمنقول باشد.»
خاطرنشان میشود که برخیها حکم مقرر در ماده فوق را مربوط به مواردی میدانند که «زوج» طرف دعوا قرار گرفته باشد اما در سوال مطروحه نیز هرچند که ورثه ایشان طرف دعوا هستند، اما در ماده فوق عبارت عام «دعاوی و امور خانوادگی مربوط به زوجین»، شامل دعوای مطالبه مهریه مطروحه علیه ورثه زوج نیز میشود و دادگاه محل اقامت زوجه نیز در صورت انتخاب از سوی ایشان صالح به رسیدگی است؛ به خصوص اینکه در ماده فوق قانونگذار اعلام نموده که زوجه میتواند در دادگاه محل اقامت «خوانده» طرح دعوا نماید و ظاهراً آگاهانه به جای «زوج» از لفظ عام «خوانده» استفاده نموده است.
نکته ای فلسفی که نباید فراموش شود این است که فلسفه تصویب ماده فوق حمایت از زوجه جهت دستیابی آسانتر به حقوق ماهوی خود از طریق دادگاه محل سکونت خویش(نه اقامتگاه خود) است و در مواد دیگری از قانون حمایت خانواده نیز حقوق ویژهای برای زوجه در نظر گرفته شده و ابراز عقیده بر خلاف آنچه گفته شد، مغایر فلسفه وضع ماده مذکور است که نباید به آن اعتنا کرد.
