حتی اگر درخواست طلاق از طرف زن باشد، سرپرستی (حضانت) فرزند تا سن ۷ سالگی با مادر است. قانون در این مورد بین زوجین تفاوتی قائل نمیشود و فارغ از اینکه چه کسی درخواست طلاق داده، قاعده اصلی بر این اساس است.
به استناد ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی ایران، در صورت جدایی والدین، مادر تا سن ۷ سالگی برای نگهداری از فرزند اولویت دارد. پس از ۷ سالگی، مسئولیت حضانت به طور معمول به پدر منتقل میشود.