اگر شوهر بند «الف» شرط ضمن عقد نکاح را در زمان ازدواج امضاء نموده باشد، چنانچه طلاق بنا به درخواست زوجه نباشد و تقاضای طلاق ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوء اخلاق و رفتار وی نباشد، زوج مکلف است تا نصف دارایی موجود خود را که در ایام زناشویی با زوجه به دست آورده یا معادل آن را ، به صورت بلاعوض به زوجه منتقل نماید.
توجه داشته باشید که گفته شده “تا” نصف دارایی، یعنی دادگاه به تشخیص خود می تواند به کمتر از انتقال نصف دارایی به زوجه نیز حکم دهد.
اموالی که شوهر قبل از ازدواج داشته است به خانم منتقل نمی شود و مال شوهر باقی می ماند.
برای مثال زنی ۵ سال قبل ازدواج کرده. شوهر در زمان عقد، شرط «نصف دارایی» را امضا کرده است. الان شوهر بدون اینکه زن تخلفی کرده باشد یا درخواست طلاق داده باشد، خودش تقاضای طلاق می دهد. دارایی شوهر در این ۵ سال (مثلاً یک آپارتمان به ارزش ۴ میلیارد تومان) به دست آمده است. دادگاه می تواند حکم دهد که تا نصف این دارایی (حداکثر ۲ میلیارد تومان) به زن منتقل شود.
مثالی دیگر با همان شرایط، اما خود زن از شوهر تقاضای طلاق می کند (طلاق به درخواست زوجه)؛ در این صورت زن مشمول این قانون نمی شود.
و چنانچه شوهر قبل از ازدواج خانه ای ۳ میلیارد تومانی داشته و در دوران زناشویی ۲ میلیارد تومان دیگر به دارایی اش اضافه کرده. در صورت طلاق با شرایط بالا، فقط نصف ۲ میلیارد تومان (حداکثر ۱ میلیارد) به زن تعلق می گیرد، نه نصف کل ۵ میلیارد.
