الف-ظهرنویسی
ب-ضمانت
ج-وکالت در وصول
د-وکالت در صدور سند
پاسخ صحیح
پاسخ صحیح: گزینه «ب-ضمانت». بر اساس ماده ۲۴۹ قانون تجارت و رویه قضایی ایران، امضای ظهر سند تجاری (چک، سفته، برات) بدون هیچ توضیح یا قرینه اضافی، بهطور معمول حمل بر ضمانت میشود، نه ظهرنویسی یا وکالت. این تفسیر از اصول حقوقی و آرای دادگاهها استخراج شده است.
دلایل انتخاب گزینه «ضمانت»: 1. ماده ۲۴۹ قانون تجارت: این ماده مسئولیت تضامنی امضاکنندگان سند تجاری (از جمله ضامن) را بیان میکند. اگر امضا بدون قید و شرط باشد، مسئولیت ضامن را ایجاد میکند .
2. تفاوت ظهرنویسی و ضمانت: – ظهرنویسی نیازمند قصد انتقال مالکیت سند است و معمولاً با عباراتی مانند «به حواله کرد» همراه است . – ضمانت تعهدی مستقل است که با صرف امضا (بدون ذکر شرط) محقق میشود و ضامن مسئول پرداخت وجه سند در صورت عدم پرداخت توسط متعهد اصلی است .
3.رویه قضایی: در پروندههای متعدد، دادگاهها امضای بدون توضیح را ضمانت تلقی کرده اند، زیرا اصل در اسناد تجاری، مسئولیت تضامنی امضاکنندگان است .
چرا سایر گزینه ها نادرست هستند؟ الف-ظهرنویسی: نیازمند قصد انتقال است و معمولاً با عبارات انتقالی همراه است (مثل «به حواله کرد فلان») . ج-وکالت در وصول: باید بهصراحت ذکر شود (مثل «برای وکالت در وصول») . د-وکالت در صدور سند: ارتباطی با امضای ظهر ندارد و معمولاً در مرحله صدور سند مطرح است.