(۱) اگر هر دو مبلغ به حروف باشد مبلغ کمتر مناط اعتبار است. (۲) اگر یک مبلغ به حروف و دیگری به عدد باشد مبلغ حروفی مناط اعتبار است. (۳) مبلغ مندرج در روی سند تجاری (۴) مبلغ مندرج در ظهر سند تجاری
(۱) دارنده می تواند با رعایت شرایط قانونی از دادگاه درخواست صدور اجرائیه کند. (۲) نسبت به چکهایی که مشروط باشد اجرائیه در دادگاه صادر نمی شود. (۳) موجودی تمامی حسابهای صادر کننده در هر بانکی که باشد معادل وجه چک مسدود می شود. (۴) خسارت تأخیر تأدیه از تاریخ سررسید و بر اساس شاخص ماهیانه قابل وصول است.
( ۱) در مقابل دارنده بلافصل، آری (۲) فقط در صورتی که چک انتقال یافته و دارنده از شرط مزبور آگاه باشد. (۳) در هر حال قابل استناد است. (۴) در هر حال قابل استناد نیست
(۱) در صورتی که چک از طرف تاجر یا برای امور تجارتی صادر نشده باشد مزایای قانونی سند تجاری زایل نمی شود. (۲) انتقال چک صیادی که در وجه شخص معین صادر شده است نیازی به امضای ظهرنویس ندارد. (۳) در صورتی که دارنده چک را ظرف ۶ ماه از تاریخ چک برگشت نزند حق رجوع به ضامن و ظهرنویسان
۱) ادعای بطلان معامله منشأ صدور چک، در فرضی که در متن چک نوشته شده باشد بابت معامله فلان. ۲) ایراد ظهرنویس در برابر انتقال گیرنده، مبنی بر بی اعتباری چک به دلیل فقدان اهلیت صادر کننده. ۳) ایراد فقدان سمت نماینده، در صورتی که چک به نمایندگی از صاحب حساب صادر شده باشد. ۴) ادعای بطلان معامله منشأ صدور
۱) شرکت تجاری و مدیر عامل ۲) فقط شرکت تجاری و آقای «ب» ۳) شرکت تجاری، مدیر عامل، آقای «ب» و آقای الف» ۴) مدیرعامل و آقای «ب»
۱) الزامی بودن وجود محل، یک حکم تکلیفی است و آثار وضعی ندارد. ۲) فقدان محل، موجب زایل شدن وصف تجاری چک می شود. ۳) فقدان محل، موجب بی اعتباری و بطلان چک است. ۴) صادر کننده چک باید در تاریخ تسلیم چک، معادل مبلغ چک، در بانک محال علیه، وجه نقد با اعتبار قابل استفاده داشته باشد.
۱) حق رجوع ثالثی که وجه پرات را پرداخت می کند. ۲) زمان وقوع این دو ۳) تشریفات قانونی این دو ۴) زمان برائت ذمه مسئولین برات در برابر دارنده
۱) سقوط تعهد ضامن تبعی، در صورت مدیون بودن مضمون عنه به مضمون له ۲) استقلال رابطه ذی نفع و ضامن از رابطه ضامن و مضمون عنه در ضمانت مستقل ۳) استقلال رابطه ذینفع و ضامن از رابطه ذی نفع و مضمون عنه در ضمانت مستقل ۴) تفاوت مرجع صدور ضمانت مستقل از مرجع صدور ضمانت تبعی
۱) در دعوای «ب» علیه الف، بار اثبات عدم حسن نیت «ب» بر دوش «الف» است. ۲) در دعوای میان «ج» و «الف»، اصولا بار اثبات حسن نیت، بر دوش «ج» است. ۳) در دعوای «ب» علیه «الف»، اصل بر حسن نیت «ب» است. ۴) در دعوای میان «ج» و «الف»، اصل بر حسن نیت «ج» است و «الف» باید
