۱) در دعوای «ب» علیه الف، بار اثبات عدم حسن نیت «ب» بر دوش «الف» است.
۲) در دعوای میان «ج» و «الف»، اصولا بار اثبات حسن نیت، بر دوش «ج» است.
۳) در دعوای «ب» علیه «الف»، اصل بر حسن نیت «ب» است.
۴) در دعوای میان «ج» و «الف»، اصل بر حسن نیت «ج» است و «الف» باید خلاف آن را ثابت کند.
پاسخ صحیح
گزینه 4 صحیح می باشد. در رابطه بین «الف» و «ب»، آگاهی یا جهل شخص «ب» از ایرادات سند تجاری اهمیتی ندارد و هر گونه ایراد (اعم از ایراد در خود سند یا در معامله پایه) در برابر او قابل طرح است.اما در برابر شخص «ج» (دارنده غیرمستقیم سند)، آگاهی او از ایراد در زمان دریافت سند تعیین کننده است:· اگر «ج» عالم به ایراد باشد (دارنده با سوءنیت)، ایراد در برابر او قابل طرح است.· اگر «ج» جاهل باشد (دارنده با حسن نیت)، ایراد در برابر او قابل طرح نیست.اصل بر حسن نیت دارنده غیرمستقیم (شخص «ج») است و بار اثبات سوءنیت (علم به ایراد) بر عهده مسئول سند (شخص «الف») میباشد.
