در این راستا در ماده ۹۶ قانون آیین دادرسی مدنی آمده است: «خواهان باید اصل اسنادی که رونوشت آنها را ضمیمه دادخواست کرده است در جلسه دادرسی حاضر نماید. خوانده نیز باید اصل و رونوشت اسنادی را که میخواهد به آنها استناد نماید در جلسه دادرسی حاضر نماید. … خواهان… باید اصل اسناد خود را، و… خوانده… اصل و رونوشت اسناد را… برای ارائه در دادگاه و ملاحظه طرف بفرستد و الّا در صورتی که آن سند عادی باشد و مورد تردید و انکار واقع شود، اگر خوانده باشد از عداد دلایل او خارج میشود و اگر خواهان باشد و دادخواست وی مستند به ادله دیگری نباشد در آن خصوص ابطال میگردد.»
همانگونه که در این ماده ملاحظه شد، آنچه منوط به درخواست طرف مقابل شده، ارائه اصل سند در جلسه دادرسی است و درخواست شخص ذینفع جهت خروج سند از عداد دلایل لازم نگاعلام نشده و قانونگذار مستقیماً اعلام نموده که سند مذکور باید از عداد دلایل خارج شود.
به تعبیر دیگر، قانونگذار به طور اتوماتیک اثر عدم ارائه سند در جلسه اول دادرسی در فرض ادعای انکار نسبت به آن را خروج از عداد دلایل شخص معرفی نموده و بنابراین چنانچه حتی طرف مقابل شخص بیسوادی باشد و از لزوم خروج سند از عداد دلایل ارائه کننده نیز بیخبر باشد، باز هم قاضی دادگاه باید سند یادشده را از عداد دلایل ارائه دهنده خارج و مبنای رسیدگی خود را بر آن استوار ننماید.
