به استناد ماده ۱۷۳ قانون مجازات اسلامی: انکار بعد از اقرار موجب سقوط مجازات نیست به جز در اقرار به جرمی که مجازات آن موجب رجم یا حد قتل است که در این صورت در هر مرحله، ولو در حین اجراء، مجازات مزبور ساقط و به جای آن در زنا و لواط صد ضربه شلاق و در غیر آنها حبس تعزیری درجه پنج ثابت می گردد.
در جرایم موجب حد مقر ادعا کند اقرار با تهدید و شکنجه بوده، ادعا بدون نیاز به بینه و سوگند پذیرفته می شود.
در کلیه جرایم یک بار اقرار کافی است اما استثنا نیز دارد، در لواط و تفخیذ و زنا و مساحقه با ۴ بار اقرار ثابت می شود، و در شرب خمر و قوادی و قذف و سرقت موجب حد با ۲ بار اقرار (ماده ۱۷۲ ق.م.ا)
اقرار علیه دیگران استفاده نمی شود.
اقرار فقط نزد مقام قضایی دلیل محسوب می شود و اقرار نزد ضابطان صرفاً به عنوان قرینه برای تکمیل علم قاضی به کار می رود.
متهم اگر ادعا کند تحت شکنجه اقرار کرده، صرف ادعا موجب خدشه بر اعتبار اقرار نمی شود و باید نوع و کیفیت شکنجه را بیان کند و ادعای خود را نیز اثبات کند.
