بله. حتی اگر درخواست طلاق از طرف زن باشد، سرپرستی (حضانت) فرزند تا سن ۷ سالگی با مادر است. قانون در این مورد بین زوجین تفاوتی قائل نمی‌شود و فارغ از اینکه چه کسی درخواست طلاق داده، قاعده اصلی بر این اساس است. به استناد ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی ایران، در صورت جدایی والدین، مادر تا سن ۷ سالگی برای نگهداری از فرزند اولویت دارد. پس از ۷ سالگی، مسئولیت حضانت به طور معمول به پدر منتقل می‌شود.
برای مثال اگر زوجی به نام آرمان و نرگس بعد از ۶ سال زندگی مشترک، به دلیل مشکلات شدید اخلاقی آرمان، نرگس از او درخواست طلاق می‌کند. آنها یک دختر ۴ ساله به نام سارا دارند. دادگاه طلاق را به درخواست نرگس صادر می‌کند. در نتیجه تا ۷ سالگی نرگس (۳ سال دیگر). سارا پیش مادر زندگی می‌کند و مادر مسئول خواب، خوراک، بهداشت و آموزش اوست. و نفقه فرزند همچنان بر عهده پدر (آرمان) است، حتی اگر حضانت با مادر باشد.
آرمان می‌تواند طبق توافق یا نظر دادگاه (مثلاً هر هفته یک روز) سارا را ملاقات کند.بعد از ۷ سالگی سارا:با تمام شدن ۷ سالگی، حضانت به پدر (آرمان) منتقل می‌شود، مگر اینکه دادگاه تشخیص دهد که پدر صلاحیت نگهداری ندارد (مثلاً اعتیاد، بیماری روانی شدید، یا سوء رفتار). در آن صورت، حضانت تا ۱۵ سالگی (سن بلوغ دختر) با مادر می‌ماند.
