اصل بر این است که قرارهای تأمین کیفری قابل اعتراض نیستند؛ مگر در مواردی که قانون تصریح کرده باشد.
قرارهای قابل اعتراض
۱. قرار بازداشت موقت
قرار بازداشت موقت، مهمترین قرار تأمین کیفری قابل اعتراض است.
مثال: بازپرس برای متهم قرار بازداشت موقت صادر میکند.
متهم میتواند به این قرار اعتراض کند.
۲. قرارهای تأمین منتهی به بازداشت
اگر قرارهایی مانند:
کفالت
وثیقه
به علت عجز متهم از معرفی کفیل یا تودیع وثیقه منجر به بازداشت وی شوند، متهم میتواند:
به اصل قرار
یا به عدم پذیرش کفیل یا وثیقه
اعتراض کند.
مثال:
قرار وثیقه ۵ میلیارد تومانی صادر شده، اما متهم توان تودیع وثیقه ندارد و بازداشت میشود.
این قرار قابل اعتراض است.
۳. قرار ابقاء یا تشدید تأمین
هرگاه مقام قضایی قرار تأمین را:
ابقا کند؛
یا آن را تشدید نماید؛
متهم حق اعتراض دارد.
مثال:
قرار وثیقه به قرار بازداشت موقت تبدیل شود.
این تصمیم قابل اعتراض است.
۴. قرار تأمین موضوع تبصره ۲ ماده ۵ قانون تشکیل سازمان بازرسی کل کشور
اگر رئیس هیأت بازرسی یا بازرس دارای پایه قضایی و ابلاغ خاص، در حدود اختیارات قانونی قرار تأمین صادر کند، این قرار نیز قابل تجدیدنظر است.
مرجع اعتراض:
دادگاه تجدیدنظر مرکز استان.
مهلت اعتراض
در قرارهای موضوع قانون آیین دادرسی کیفری
۱۰ روز برای اشخاص مقیم ایران.
۱ ماه برای اشخاص مقیم خارج از کشور.
مبدأ مهلت: از تاریخ ابلاغ قرار.
استثنا
تنها استثنا:
قرار تأمین موضوع تبصره ۲ ماده ۵ قانون تشکیل سازمان بازرسی کل کشور
که مهلت اعتراض آن:
۲۰ روز از تاریخ ابلاغ است.
