خواهان در دعوای مطالبه وجه، در بیان خواسته خود مدعی است که وجه مذکور را به خوانده قرض داده است و وی مکلف بوده ظرف مدت معینی آن را مسترد کند. با توجه اماره مدیونیت و نیز اصل عدم تبرع مندرج در ماده 265 قانون مدنی و با لحاظ آنکه وفق ماده 51 قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 ذکر جهات و اسبابی که خواهان بر مبنای آن خود را مستحق مطالبه میداند در دادخواست تقدیمی ضرورت دارد؛ آیا در فرض سؤال خواهان باید علاوه بر خواسته مطالبه وجه، اثبات رابطه حقوقی از نوع قرض را نیز به عنوان خواسته خود قرار دهد؟ آیا دادگاه بدوی میتواند با این استدلال که مطالبه وجه فرع بر اثبات قرض است، قرار عدم استماع دعوا صادر کند؟
