اگر شوهر در حال مرض عیالش را طلاق دهد، اگرچه طلاق باین باشد، و قبل از گذشتن دوازده ماه هلالی بمیرد، زن با دو شرط از او ارث می‌برد: اول آن که در این مدت شوهر دیگر نکرده باشد. دوم آن که شوهر در ادامه همان مرضی که در ان مرض زن را طلاق داده، به واسطه ان مرض یا

گواهی عدم امکان سازش، نوعی رای و گواهی است که در پی دادخواست طلاق توافقی یا طلاق از طرف مرد، صادر می شود و دادگاه در آن، حقوق مالی و غیر مالی زوجین را مشخص کرده است. نحوه دریافت گواهی عدم امکان سازش، نیازمند ثبت دادخواست طلاق، در یکی از دفاتر خدمات قضایی است و مدت اعتبار این گواهی نیز

بله. حتی اگر درخواست طلاق از طرف زن باشد، سرپرستی (حضانت) فرزند تا سن ۷ سالگی با مادر است. قانون در این مورد بین زوجین تفاوتی قائل نمی‌شود و فارغ از این‌که چه کسی درخواست طلاق داده، قاعده اصلی بر این اساس است. به استناد ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی ایران، در صورت جدایی والدین، مادر تا سن ۷ سالگی برای

زوجه در دوران عقد تا زمانی که زندگی مشترک را آغاز نکرده و به همسر خود تمکین نکرده باشد، طبق قانون مستحق نفقه نیست. اما اگر زن به استناد ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی از حق حبس خود استفاده کند، یعنی اعلام کند تا زمانی که مهریه‌اش را دریافت نکرده، از تمکین خودداری می‌کند، در این صورت امتناع او موجه است