الف: میتواند الزام موجر به انجام عمل را خواستار و یا اینکه مستقیماً عقد اجاره را فسخ کند.
ب: چون شرط واقع شده از نوع فعل است، ابتدا باید موجر را به انجام عمل الزام و در صورت عدم امکان الزام، برای او حق فسخ به وجود خواهد آمد.
ج: امکان الزام موجر به انجام عمل را ندارد و فقط میتواند اجاره را فسخ کند.
د: فقط حق الزام موجر به انجام عمل را دارد اما تحت هیچ شرایطی حق فسخ ندارد.
پاسخ صحیح
گزینه «الف» صحیح است. خاطرنشان میشود که مطابق عمومات قانون مدنی (مواد ۲۳۷ تا ۲۳۹)، چنانچه شرط ضمن عقد از نوع فعل باشد، مشروط له ابتدا باید مشروط علیه را ملزم به انجام آن نموده و در صورت عدم امکان حق فسخ برای او به وجود میآید اما به عنوان استثنایی بر قاعده فوق در ماده ۴۹۶ قانون پیش گفته آمده است: «… نسبت به تخلف از شرایطی که بین موجر و مستأجر مقرر است خیار فسخ از تاریخ تخلف ثابت میگردد.»
خاطرنشان میشود که تأکید ماده فوق بر ایجاد حق فسخ از تاریخ «تخلف»، هیچ تردیدی مبنی بر استثنا بودن ماده فوق بر عمومات ضمانت اجرای شرط فعل نگذاشته است. البته حکم استثنای مقرر در این ماده نافی حق مشروط له در خصوص چشم پوشی از حق خود دال بر فسخ و خواستن الزام مشروط علیه به انجام تعهد خویش نیست.
