در این راستا در ماده ۴۲۶ قانون مدنی آمده است: «تشخیص عیب برحسب عرف و عادت می شود و بنابراین ممکن است برحسب ازمنه و امکنه مختلف شود.» همانگونه که مشاهده شد، این ماده معیار خاصی برای تشخیص و احراز عیبی که مستوجب خیار محسوب میشود ارائه نداده و آن را به عرف کلی ازمنه و امکنه(زمان و مکان) احاله داده است.
با این حال، در ماده ۴۷۹ قانون یادشده که مربوط به معرفی عیب مستوجب ایجاد حق فسخ در عقد اجاره و در خصوص عین مستأجر است آمده: «عیبی که موجب فسخ اجاره می شود عیبی است که موجب نقصان منفعت یا صعوبت در انتفاع باشد» که ملاک چنین امری در خصوص تشخیص عیب در دیگر عقود معاوضی نیز قابل اتخاذ است.
بنابراین در سوال مطروحه با توجه به اینکه فقدان پشم برای گوسفندان خریداری شده نه موجب نقصان منفعت و نه موجب صعوبت در انتفاع از حیوانات خریداری شده (قربانی شدن و تقسیم گوشت آنان میان فقرا) نمیشود، مورد از موارد خیار عیب محسوب نشده و مشتری نیز حق فسخ معامله انجام شده را ندارد.
