فریدون که از حسین کینهای قدیمی داشت، در یک شب تاریک با چند ضربه چاقو او را به شدت مجروح کرد و گریخت. شدت جراحات به حدی بود که حسین تنها آخرین رمق حیات را داشت و از نظر پزشکی قانونی در حکم مرده محسوب میشد.
دقایقی بعد، علی، دوست حسین، او را در آن وضعیت دید. او که تصور میکرد حسین در عذاب است و امیدی به نجاتش نیست، از روی ترحم تیری به سر او شلیک کرد و همان لحظه حسین جان سپرد.
در دادگاه این پرسش مطرح شد که قاتل اصلی چه کسی است؟ آیا فریدون که ضربات مرگبار را وارد کرده یا علی که آخرین تیر را شلیک کرده است؟
دادگاه با استناد به ماده ۳۷۲ قانون مجازات اسلامی و نظر پزشکی قانونی اعلام کرد که حسین پیش از شلیک گلوله، بر اثر ضربات چاقو در حکم مرده قرار گرفته بود.
بنابراین قتل به فریدون منتسب است و او به قصاص محکوم میشود. اما علی، هرچند با شلیک خود آخرین نشانههای حیات را از بین برده، قاتل محسوب نمیشود و عمل او جنایت بر میت به شمار میآید و مجازات مربوط به آن را خواهد داشت.
اگر فردی بر اثر جنایت نخست به مرحله «حیات غیرمستقر» برسد و در حکم مرده باشد، شخصی که بعداً آخرین رمق حیات او را از بین میبرد، قاتل شناخته نمیشود و مسئولیت قتل بر عهده عامل جنایت اول خواهد بود.
