بله، در اصل صحیح است.
قانون مدنی درباره اعتبار یا بطلان شرط خلاف ضمان درک حکم صریحی ندارد، اما رویه قضایی پذیرفته است که شرط عدم مسئولیت بایع در قبال ضمان درک، مخالف مقتضای ذات عقد بیع نیست و بنابراین صحیح است.
البته این شرط یک استثنای مهم دارد:
اگر فروشنده هنگام معامله میدانسته که مالک مبیع نیست یا مبیع متعلق به دیگری است، نمیتواند با استناد به شرط خلاف ضمان درک از مسئولیت فرار کند و چنین شرطی در حق او مؤثر نخواهد بود.
مثال:
علی خانهای را به حسن میفروشد و در قرارداد شرط میکنند که اگر بعداً معلوم شد خانه متعلق به شخص دیگری است، فروشنده مسئولیتی نداشته باشد. اگر علی واقعاً تصور میکرد مالک است، این شرط معتبر است.
اما اگر علی میدانست خانه متعلق به شخص دیگری است و با سوءنیت آن را فروخته باشد، شرط خلاف ضمان درک از او حمایت نمیکند و همچنان مسئول خواهد بود.
نکته آزمونی:
اصل: شرط خلاف ضمان درک صحیح است.
استثنا: اگر فروشنده عالم به مستحقللغیر بودن مبیع باشد، شرط معتبر نیست و مسئولیت او باقی است.