اقاله جهت بر هم خوردن قرارداد پیشین بین دو طرف آن منعقد می شود. نتیجه آنکه ایقاع را نمی توان اقاله کرد. به همین منظور ابراء، اعراض و فسخ قابلیت اقاله را ندارند. اقاله تشریفاتی نیست؛ یعنی اینکه هم با لفظ می توان قرارداد را اقاله کرد و هم باعمل. مثلًا در قرارداد بیع بدون آنکه فروشنده و مشتری به صورت لفظی، اقاله قرارداد را اعلام کنند، هرکدام مالی را که از طرف مقابل گرفته اند، به طرف مقابل برگردانند. چنانچه در اثر عملکرد خریدار، قیمت مال افزایش یافته باشد، خریدار در حین اقاله مستحق قیمت افزوده مال است نه اجرت المثل کارش. مثلًا خریدار خانه ای که خریدار نموده است، تعمیر و رنگ آمیزی نموده است. در اثر اقدام او، قیمت خانه ۱۰۰میلیون افزایش یافته است. در حالی که اجرت المثل کسی که چنین اقداماتی را در یک ملک انجام می دهد، ۳۰میلیون است. در این حالت، فروشنده بعد از اقاله باید به خریدار ۱۰۰میلیون قیمت افزوده خانه را بدهد نه اجرت المثل کار او را، زیرا خریدار بر روی ملک خود کار نموده است.
امکان انحلال عقد نکاح با اقاله وجود ندارد، زیرا مخالف نظم عمومی است و می توان تنها بخشی از قرارداد را اقاله کرد. مثلًا توافق شود که ۳ دانگ از خانه فروخته شده در مقابل نیمی از مبلغ پرداخت شده اقاله شود. اقاله نیز خود نوعی عقد است و شرایط صحت قراردادها برای پذیرش آن لازم می باشد. بر اساس ماده ی ۲۸۶ قانون مدنی تلف یکی از عوضین مانع اقاله نیست در این صورت به جای آن چیزی که تلف شده است مثل آن در صورتی مثلی بودن و قیمت آن در صورت قیمی بودن داده می شود.
