۱. اقرار قاطع و اقرار غیرقاطع
اقرار قاطع: اقراری که اصل ادعای طرف مقابل را ثابت کند.
اقرار غیرقاطع: اقراری که فقط بخشی از ارکان یا مقدمات دعوا را اثبات کند.
مثال:
اگر خوانده اقرار کند مبلغ مورد مطالبه را دریافت کرده است، اقرار قاطع است.
اگر فقط اصالت سند را بپذیرد، اقرار غیرقاطع است.
۲. اقرار صریح و اقرار ضمنی
اقرار صریح: اقرار بهصورت روشن و مستقیم بیان شود.
اقرار ضمنی: از گفتار یا رفتار شخص، پذیرش موضوع استنباط شود.
۳. اقرار در دادگاه و خارج از دادگاه
اقرار در دادگاه: در دادخواست، لوایح یا جلسه دادرسی انجام میشود.
اقرار خارج از دادگاه: خارج از جریان رسیدگی و نزد اشخاص دیگر انجام میشود.
۴. اقرار کتبی و شفاهی
اقرار کتبی: در اسناد، دادخواست یا لوایح نوشته میشود.
اقرار شفاهی: در جلسه دادگاه یا خارج از دادگاه بهصورت شفاهی بیان میشود.
۵. اقرار ساده، مقید و موصوف
اقرار ساده: بدون قید و وصف.
اقرار مقید: همراه با قید.
اقرار موصوف: همراه با وصف.
مثال:
«خودرو را امانت گرفتم.» ← اقرار ساده
«خودرو را برای استفاده امانت گرفتم.» ← اقرار مقید
«خودروی معیوب را امانت گرفتم.» ← اقرار موصوف
۶. اقرار ساده و اقرار مرکب
اقرار ساده: فقط متضمن پذیرش ادعای طرف مقابل است.
اقرار مرکب: علاوه بر اقرار، متضمن ادعایی به نفع اقرارکننده نیز هست.
مثال:
«بدهکارم، اما دین را پرداخت کردهام.»
قسمت اول اقرار و قسمت دوم ادعا است.
۷. اقرار قضایی و اقرار غیرقضایی
اقرار قضایی: نزد دادگاه یا قاضی انجام میشود.
اقرار غیرقضایی: خارج از دادگاه و نزد اشخاص دیگر انجام میشود.
نکته آزمونی: در امور مدنی، اقرار غیرقضایی در صورت اثبات معتبر است؛ اما در امور کیفری، اعتبار آن محدودتر بوده و به تنهایی برای اثبات جرم کافی نیست.
