سیاق ماده ۲۳۷ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ که اشعار می دارد صدور قرار بازداشت موقت جایز نیست مگر در مورد…… حکایت از آن دارد که اصل بر عدم الزام در صدور قرار بازداشت میباشد. بدین سبب قانون گذار صدور قرار بازداشت موقت را امری استثنایی و آن هم با جمع شرایطی جایز دانسته (شرایط مذکور در مواد ۲۳۷ و ۲۳۸ همان قانون) و افزون بر آن این که از کلمه جایز که اختیاری بودن امر استنباط می شود، چنین استنتاج میگردد که صدور قرار بازداشت موقت اختیاری است با تذکر این نکته که تأمین همواره باید متناسب باشد.