تعلیق در انشاء: تعلیق در انشاء یعنی خودِ ایجاد عقد به وقوع یک شرط در آینده وابسته شود. در این حالت، تا شرط محقق نشود، عقدی به وجود نمیآید. به همین دلیل، تعلیق در انشاء باطل است.
مثال: فروشنده میگوید: «اگر برادرم از سفر برگردد، خانهام را به تو فروختم.» در این فرض، ایجاد عقد منوط به بازگشت برادر شده است؛ بنابراین، تعلیق در انشاء است.
تعلیق در منشأ: تعلیق در منشأ یعنی عقد در زمان حال منعقد میشود و قصد انشاء وجود دارد، اما آثار یا تحقق نتیجه عقد به وقوع شرطی در آینده وابسته میشود. این نوع تعلیق صحیح است.
مثال: فروشنده میگوید: «خانهام را به تو فروختم، به شرط اینکه اگر فردا برادرم از سفر آمد، مالکیت به تو منتقل شود.» در این فرض، عقد هماکنون واقع شده است، اما اثر آن به آینده موکول شده؛ بنابراین، تعلیق در منشأ است.
نکته آزمونی:
تعلیق در انشاء: خودِ ایجاد عقد معلق است و باطل میباشد.
تعلیق در منشأ: عقد ایجاد شده، اما آثار آن معلق است و صحیح میباشد.
