حق انتفاع حقی است که به موجب آن، شخص میتواند از مال دیگری به صورت رایگان استفاده کند، بدون اینکه مالک آن شود. این حق در ماده ۴۰ قانون مدنی تعریف شده است.
انواع حق انتفاع: ۱. عمری → انتفاع تا پایان عمر منتفع یا مالک. ۲. رقبی→ انتفاع برای مدت معین (مثلاً ۱۰ سال). ۳. سکنی → حق سکونت در خانه دیگری (مثلاً اجازه سکونت مادامالعمر در ملک پدری). ۴. حبس مطلق → حق انتفاع بدون تعیین مدت (تا زمانی که مالک یا منتفع فوت کنند).
ویژگیهای حق انتفاع: – موقت است (برخلاف مالکیت که دائمی است). – قابل انتقال نیست مگر با شرط ضمن عقد. – با فوت منتفع یا مالک ممکن است از بین برود. این حق معمولاً در وقف، وصیت، یا قراردادهای خصوصی ایجاد میشود.
