ماده ۸۱۷ قانون مدنی مقرر می دارد، در مقابل شریکی که به حق شفعه تملک می کند مشتری ضامن درک است نه بایع، لیکن اگر در موقع اخذ به شفعه، مورد شفعه هنوز به تصرف مشتری داده نشده باشد شفیع حق رجوع به مشتری نخواهد داشت.
در مقابل شریکی که به حق شفعه تملک می کند، مشتری ضامن درک است نه بایع. زیرا شفیع، مورد معامله را از خریدار تحویل گرفته است نه از فروشنده. درواقع با وقوع بیع، رابطه بایع با مبیع قطع گردیده و رابطه جدیدی بین خریدار و مبیع برقرار می گردد. و شفیعی که مبیع را از خریدار دریافت می نماید درصورت مستحقٌ للغیر بودن آن، باید به کسی مراجعه نماید که در هنگام اخذ به شفعه، به عنوان مالک مال شناخته شده است.
به طور مثال اگر اشکان، حصه مشاع خود را به عرفان فروخت و آرمان به عنوان شفیع، اخذ به شفعه نمود و بهای زمین را به عرفان پرداخت و سپس معلوم گردید که مبیع، متعلق به آرمین بوده و اشکان آن را به نحو فضولی، به عرفان فروخته است و آرمین نیز بیع مزبور را رد نمود، در اینصورت عرفان در برابر آرمان، ضامن درک ثمن بوده و باید آن را به وی رد نماید.
