✅ پاسخ:
تفاوت اصلی در میزان اعتبار و نحوه ارزیابی اقرار است.
۱. اقرار در امور مدنی
در امور مدنی، اقرار یکی از قویترین ادله اثبات دعوا است و در صورت داشتن شرایط قانونی، برای دادگاه لازمالاتباع بوده و علیه اقرارکننده معتبر است.
📌 مثال:
شهرام در دادگاه اقرار میکند که مبلغ ۵۰۰ میلیون تومان به بهرام بدهکار است. این اقرار، در صورت وجود شرایط قانونی، برای اثبات دین کافی است.
۲. اقرار در امور کیفری
در امور کیفری، اقرار به تنهایی همیشه برای اثبات جرم کافی نیست و حجیت آن تابع ارزشگذاری و احراز قاضی است. به همین دلیل، در بسیاری از موارد، اقرار باید با قرائن و امارات مؤید همراه باشد تا موجب علم و اطمینان قاضی شود.
📌 مثال:
شهرام به ارتکاب یک سرقت اقرار میکند، اما بررسیهای پرونده نشان میدهد اقرار او با سایر دلایل سازگار نیست و احتمال اجبار یا اشتباه وجود دارد. در این حالت، قاضی میتواند اقرار را برای اثبات جرم کافی نداند.
