۱-فسخ: عمل حقوقی است یعنی اراده میخواد و ثانیا عمل حقوقی یک طرفه است و با یک اراده میشود فسخ را انشاکرد فسخ یعنی انحلال قرارداد با یک اراده در جاهایی قانونگذار حق می دهد که عقد منحل شود. ۲-اقاله یا تفاسخ : فسخ دو طرفه است یعنی دو نفر با توافق هم قرارداد را به هم می زنند. ۳-
اگر در سند آپارتمانی نوشته شده باشد عرصه و اعیان آن ملک طلق میباشد به این معنی است که زمین و بنای ساختمان وقفی نیست، طلق یعنی آزاد و عاری از هر گونه محدودیت ملکی که در توقیف یا وقف یا مشترک باشد “طلق” نیست. ملک مشاع را نمیتوان طلق قلمداد کردوبدون شریک معنا می شود. طلق یعنی ششدانگ متعلق
عقود عینی: رهن – وقف بیع صرف موجد حق انتفاع – هبه (رمز “روباه “) عقود جایز: جعاله – مضاربه – عاریه – ودیعه – هبه وکالت شرکت (رمز جمع و هوش”) موارد غیر قابل توکیل: سوگند – اقرار – لعان – ایلاء – شهادت (رمز “سالاش”) در قانون مدنی پنج عقد وجود دارند که برای صحت انعقاد آنها بای
خیار تبعض صفقه وقتی حاصل می شود که عقد بیع نسبت به بعض مبیع به جهتی از جهات باطل باشد. در اینصورت مشتری حق خواهد داشت بیع رافسخ نماید یا به نسبت قسمتی که بیع واقع شده است قبول نماید و نسبت به قسمتی که باطل بوده است ثمن را استرداد کند. خیار تبعض صفقه زمانی به وجود میآید که
فروشنده در مقابل خریدار، مسئول جبران خساراتی است که در صورت کشف فساد یا بطلان معامله، به خریدار وارد میشود. این مسئولیت، ناشی از این فرض است که فروشنده باید مالکیت کامل و بیعیب و نقصی را به خریدار منتقل کند. ضمان درک به معنای مسئولیت فروشنده در قبال وجود عیب و نقص در مبیع (مال مورد معامله) است که
حق انتفاع حقی است که به موجب آن، شخص میتواند از مال دیگری به صورت رایگان استفاده کند، بدون اینکه مالک آن شود. این حق در ماده ۴۰ قانون مدنی تعریف شده است. انواع حق انتفاع: ۱. عمری → انتفاع تا پایان عمر منتفع یا مالک. ۲. رقبی→ انتفاع برای مدت معین (مثلاً ۱۰ سال). ۳. سکنی → حق سکونت
خیار تأخیر ثمن یکی از اختیارات فسخ در حقوق ایران است که به فروشنده (بایع) این حق را میدهد در صورت تأخیر خریدار (مشتری) در پرداخت ثمن (قیمت کالا)، معامله را فسخ کند. این خیار در ماده ۴۰۲ قانون مدنی تعریف شده و شرایط خاصی برای اعمال آن وجود دارد. در ادامه به توضیح جامع این نهاد حقوقی میپردازیم: ۱.
سفیه به کسی گفته میشود که در کارهای مالی خود عقل معاش ندارد و نمیتواند به درستی اموال خود را اداره کند. به عبارت دیگر، سفیه کسی است که در معاملات و امور مالی، تصرفاتش عاقلانه نیست و باعث ضرر به خود یا اموالش میشود. طبق ماده ۱۲۰۷ قانون مدنی:”اشخاص زیر محجورند:1. صغار2. اشخاص غیر رشید (سفیه)3. مجانین”بنابراین، سفیه در
در دعاوی مالی غیرمنقول و خلع ید از اعیان غیرمنقول، از نظر صلاحیت، ارزش خواسته همان است که خواهان در دادخواست خود تعیین مینماید. این موضوع در بند 12 ماده 3 قانون وصول بخشی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین تصریح شده است. بنابراین برای تعیین اینکه دادگاه صلح صالح است یا دادگاه عمومی حقوقی، باید به
حقوق خصوصی: به روابط بین اشخاص حقیقی و حقوقی (مانند شرکتها) میپردازد. هدف اصلی آن، تنظیم روابط و حمایت از حقوق و منافع خصوصی افراد است. نمونههایی از حقوق خصوصی عبارتند از: حقوق مدنی (ازدواج، ارث، قراردادها)، حقوق تجارت (شرکتها، معاملات تجاری) و حقوق خانواده.* حقوق عمومی: به روابط بین دولت و مردم و همچنین روابط بین نهادهای دولتی میپردازد.
