مطابق ماده ۱۲۹۱ قانون مدنی، سند عادی در دو مورد اعتبار سند رسمی را دارد و درباره طرفین، وراث و قائممقام آنان معتبر است:
۱. هرگاه طرفی که سند علیه او ارائه شده، صدور آن را از منتسبالیه تصدیق کند.
مثال:
«الف» یک رسید عادی از «ب» بابت قرض ارائه میدهد. «ب» در دادگاه اقرار میکند که این رسید را خودش امضا کرده است. در این صورت، سند عادی اعتبار سند رسمی را خواهد داشت.
۲. هرگاه در دادگاه ثابت شود سندی که نسبت به آن تکذیب یا تردید شده، در واقع توسط همان شخص امضا یا مهر شده است.
مثال:
«الف» یک قرارداد عادی را علیه «ب» ارائه میکند. «ب» امضای خود را انکار میکند، اما پس از ارجاع به کارشناسی، دادگاه احراز میکند که امضا متعلق به «ب» است. در این حالت، سند عادی اعتبار سند رسمی پیدا میکند.
