حق کسب و پیشه، حقی است که به علت رونق و اعتباری که مستأجر با فعالیت خود، در ملک تجاری ایجاد می کند، به او تعلق می گیرد. این حق به مرور زمان و در اثر اقدامات مستاجر به وجود می آید. حق کسب و پیشه در زمان انعقاد قرارداد اجاره وجود ندارد و مستاجر با فعالیت های خود باعث به وجود آمدن این حق می شود. فرض کنید شخصی یک مغازه را اجاره می کند. مستأجر در این مغازه انواع چای را به مشتری ها عرضه می کند. بعد از مدتی به علت کیفیت بالای انواع چای در این مغازه، مشتری های فراوانی برای خرید، جذب می شوند. بعد از گذشت سالها این مغازه در شهر یا منطقه به عنوان مغازه عرضه چای با کیفیت مشهور می شود. این مغازه تا قبل از ورود این شخص هیچ گونه شهرتی بین مردم نداشت و اقدامات مستاجر موجب اعتبار آن شده است. در این حالت اگر قرارداد اجاره به پایان برسد یا موجر تخلیه ملک را از مستأجر تقاضا کند، این شخص مستحق دریافت حق کسب و پیشه خواهد بود.
در قانون روابط موجر و مستاجر سال ۱۳۷۶ اساساً حقی به نام حق کسب و پیشه پیش بینی نشده است و اخذ هرگونه وجهی از این بابت ممنوع است.
