اقرار معلق اقراری است که اصل اقرار به وقوع یا عدم وقوع یک امر در آینده وابسته شده باشد؛ یعنی اقرارکننده تحقق اقرار را معلق بر امری میکند.
مثال:
«اگر برادرم از سفر برگردد، من به تو بدهکارم.»
در این مثال، اصل اقرار معلق شده است.
اقرار مشروط اقراری است که اقرارکننده آن را منوط به تحقق یک شرط میکند.
مثال:
«به شرطی که علی شهادت بدهد، من بدهکارم.»
در اینجا نیز اقرار وابسته به شرط شده است.
نکته آزمونی: در حقوق ایران، اقرار باید منجز باشد؛ بنابراین اقرار معلق و اقرار مشروط هر دو فاقد اعتبار هستند و آثار حقوقی بر آنها مترتب نمیشود. ماده ۱۲۶۸ قانون مدنی و ماده ۱۶۷ قانون مجازات اسلامی بر منجز بودن اقرار تأکید دارند.
